De belangrijkste vraag van je leven

De belangrijkste vraag in je leven WORD

Het heeft mij vele jaren gekost om me te realiseren wat de belangrijkste vraag in mijn leven was. En nog belangrijker… Wat het antwoord was. Ik denk dat met mij de meeste mensen zichzelf deze vraag niet stellen. Gewoon, omdat ze er niet op komen. En: Omdat hij niet aan hen gesteld wordt. Triest is dat eigenlijk toch? Dat de belangrijkste vraag niet aan je wordt gesteld? En ook belangrijk: Stel je hem zelf wel aan anderen? Stel je hem aan je kinderen bijvoorbeeld? Want ook voor hen geldt: Als de vraag niet gesteld wordt zullen ze ook het antwoord niet vinden. En het vinden van het antwoord is voor veel mensen al ingewikkeld genoeg. Maar om welke vraag gaat het nu eigenlijk?

De belangrijkste vraag in je leven is de vraag: Waartoe ben je hier op aard? En dan niet in de filosofische zin van het woord: Waartoe zijn wij mensen hier op aard, maar: Wat is jouw levensdoel? Wat heb jij hier te doen? Wat brengt jou hier? Ik geloof, en ja ik weet het is een geloof en vormt daarmee mijn werkelijkheid, maar ik geloof heel sterk dat het leven een doel heeft met ons en dat wij een doel in ons leven hebben. En ik denk ook dat het ontdekken van dat levensdoel je heel veel houvast gaat geven in je leven. Ik heb dat zelf in ieder geval ook zo ervaren.

Ik ben nu 57 jaar en ik weet pas zo’n 12 jaar dat wat ik nu doe is wat ik hier te doen heb. Voor die tijd deed ik maar wat. Ik had vaak wel lol in wat ik deed, maar als je me had gevraagd of wat ik deed mijn levensdoel was, dan had ik je waarschijnlijk wat verdwaasd aangekeken en gezegd dat ik geen idee had. En ook dat ik daar niet mee bezig was. Ik verhield me met wat er voorbijkwam en dat kon ik goed. Het had ook overigens wel een naam: Wat ik deed was: Overleven… En in overleven was ik wel een uitblinker, kan ik je zeggen.

Toen die belangrijke vraag uiteindelijk op een niet meer te missen manier voorbijkwam in mijn leven en elke cel in mijn lichaam wist: Hier moet ik iets mee, voelde dat eerst nogal ongemakkelijk… Want als ik antwoord zou geven op die vraag dan was het gevolg dat ik ook verantwoordelijk werd voor wat er in mijn leven zou zijn. En ik werd me pijnlijk bewust van mijn niet effectieve gedrag: Als er dingen voorbijkwamen die me niet zinden, dan kon ik altijd uitstekend aanwijzen wie daar verantwoordelijk voor was. En dat was ik niet!

Ai… Maar daar kwam ik niet verder mee. Me verhouden met wat er is, overleven dus, was op een bepaalde manier ook wel comfortabel. Hoewel ik het (uiteraard onbewust) dus kennelijk gemakkelijk vond om anderen verantwoordelijk te houden voor zaken die mij niet zinden, wil dat niet zeggen dat ik nergens verantwoordelijkheid voor nam. Integendeel. Ik had veel te veel verantwoordelijkheid op mijn bordje. Grenzen stellen? Wat was dat? Geen idee! Maar ik deed het in ieder geval zeker niet en waar ik het probeerde was het niet effectief! Voelde me daardoor vaak overbelast en schoof dat dan vooral weer in de schoenen van degenen die zo overvroegen… Tja, niet echt een functioneel patroon toch? Maar de verantwoordelijkheid nemen voor wat er in mijn leven was, was best confronterend. Heel erg confronterend zelfs.

Toch nu ik weet wat ik hier in dit aardse tranendal te doen heb zijn heel veel dingen veel gemakkelijker geworden. Het geeft me een hele stevige vorm van houvast. Ook als alles omvalt zal ik dit wat ik nu doe, nog steeds doen. Weten wat je levensdoel is geeft je richting. Het geeft een innerlijk gevoel van zekerheid. Van drive en passie en van geluk. Ook als het voor het geld niet hoeft, doe ik dit nog. Ik kan het ook niet laten om te doen. Zelfs op verjaardagen doe ik wat ik doe.

Daar komt ook nog bij dat ik nu ook weet waar ik nee tegen zeggen moet. Want ik kan niet alles. Het gaat gewoon niet lukken om tegelijkertijd professor, privédetective en zangeres te worden. Dat was in ieder geval wat ik als kind wel wilde worden (afgezien van prinses natuurlijk, maar daar ben ik later wel op teruggekomen. Zo’n leven in een glazen kooi vind ik bij nader inzien toch maar niks). Hoewel? Nu ik doe wat ik doe en ik voel dat dit is wat ik te doen heb, kan ik als ik er anders naar kijk zien dat ik op een bepaalde manier alle drie die beroepen toch een zekere mate van invulling geef. Kijk maar mee:

Professor worden stond voor mij synoniem met de behoefte om kennis te vergaren en kennis te delen en daarin een autoriteit te worden. Privédetective worden stond gelijk aan het onderzoeken en uitpluizen van dingen. En zangeres stond symbool voor op het podium staan, aandacht krijgen en plezier maken. En ik zal je zeggen: Ik doe en heb dat nu allemaal in wat ik nu doe. Ik lees heel veel over mijn vakgebied. Volg er nog steeds allerlei scholing in en schrijf en spreek regelmatig over mijn vak. De behoefte allerlei dingen te onderzoeken en uit te pluizen wordt ingevuld in de gesprekken die ik met mijn klanten heb. Ik geniet er geweldig van om het probleem onder het probleem op tafel te krijgen, zodat mijn klanten met hun volle bewustzijn een stap in hun persoonlijke ontwikkeling kunnen maken. En op een bepaalde manier sta ik op het podium als ik trainingen geef. En ook daar geniet ik enorm van.

Daarom is het ook zo gek nog niet als je niet direct het antwoord weet op die belangrijke vraag: Wat is mijn levensdoel? om jezelf de vraag te stellen: Wat wilde ik als kind worden? En welke behoefte werd daarmee ingevuld? En op welke wijze geef ik die behoefte nu vorm? Of vraag jezelf af wanneer jouw ogen beginnen te glimmen? Waar krijg je energie van? Wanneer vliegt voor jou de tijd voorbij? Of: Wat zou je doen als je voor geld nooit meer hoefde te werken? Of wat zou je doen als er nu een engel voorbijkwam en je mocht kiezen wat je wilde worden?

Kom je er dan nog niet helemaal uit, dan kun je ook nog mijn missiegenerator gebruiken om je een handje te helpen meer zicht te krijgen of wat belangrijke dingen voor jou zijn. En als je dan nog steeds voelt dat er iets mist:

Meld je dan aan voor een loopbaantraject. Zoek een goede loopbaancoach bij jou in de buurt. Zodat ook jij je leven creëert in plaats van net als ik een ster in overleven te worden!

Nelly de Jong | Nelly de Jong